Παρασκευή, Ιουλίου 17, 2015

Ενθύμιον πολέμου...

Ηταν μια παλιά, φθαρμένη από το χρόνο και την υγρασία κορνίζα με πολύ απλό σκάλισμα. Όταν είδα τη φωτογραφία μέσα από το τζάμι, τρόμαξα. Ο παππούς Βασίλης φαντάρος! Κοίτα να δεις! Κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι που γνώρισες μεγάλους όταν ήσουν παιδί, ήταν κι αυτοί κάποτε νέοι και γεμάτοι ενέργεια.

Κοιτάζοντας λίγο καλύτερα, διαπίστωσα ότι η φωτογραφία ήταν σε πολύ κακή κατάσταση: είχε αποξεστεί η φωτογραφική πάστα σε πολλά σημεία τα οποία είχαν εμποτιστεί από υγρασία, με αποτέλεσμα οι μύκητες να παίξουν τον άχαρο ρόλο τους. Σκόνη και μαύρη πούδρα -από την τριμμένη φωτογραφική πάστα- σε συγκεντρώσεις, έκρυβαν τμήματα της φωτογραφίας. Έπρεπε να βγάλω την φωτό από το κάδρο για να την καθαρίσω. Γυρίζω λοιπόν την κορνίζα απ' την άλλη πλευρά και τι να δω: Τα γράμματα του παππού Βασίλη και...  "Ιωάννινα, 28 Οκτωβρίου 1940". Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα. Την ημέρα της κήρυξης του πολέμου με τους Ιταλούς, ο παππούς ήταν στην πρώτη γραμμή! Συγκίνηση...

Μετά από αυτή την αναπάντεχη διαπίστωση, προχώρησα στην απελευθέρωση της φωτογραφίας από την κορνίζα. Το εξίσου ποτισμένο από την υγρασία κάλυμμα πάνω στο οποίο ήταν γραμμένο το σημείωμα έπρεπε να αφαιρεθεί για να καταφέρω να βγάλω την φωτογραφία και να την ψηφιοποιήσω σε scanner επιφάνειας (flatbed) για να ανακτηθεί το 100% του πρωτοτύπου χωρίς σκιές, λάμψεις και απώλειες από το γυαλί που την προστάτευε. Έσκισα, λοιπόν, περιμετρικά το κάλυμμα -με προσοχή για να μην χαλάσω το σημείωμα- και εμφανίστηκε το εσωτερικό της κορνίζας.


Η ρετουσαρισμένη πια φωτό. Αριστερά: ο παππούς, Βασίλειος Ηλιόπουλος
Γύρω γύρω, καρφωμένα στην κορνίζα τα καρφιά που συγκρατούσαν το χαρτόνι πάνω στο οποίο ήταν η φωτογραφία τοποθετημένη. Όλα σκουριασμένα και νεκρά, ταγμένα στο καθήκον, κρατούσαν ακόμη σθεναρά σαν νεκρά, αιωνόβια δέντρα που κρατούν το χώμα στις ρίζες τους. Με δυσκολία αφαίρεσα όλα τα καρφιά και στη συνέχεια απελευθέρωσα προσεκτικά τη φωτογραφία από την επαφή της με το τζάμι. Βίαιη αποκόλληση, σκέφτηκα, γι αυτά τα δύο.

Πήρα προσεκτικά τη φωτογραφία στα χέρια μου. Πολύ προσεκτικά. Δεν ήθελα τίποτα άλλο να φύγει από τη θέση του παρά μόνο η σκόνη και η πούδρα. Δεν ήθελα να φύγει τίποτε άλλο από εκεί... προπάντως η περιφάνεια, η ελπίδα, η ανάμνηση και ο σκεπτικισμός των εικονιζομένων. Το χαμόγελο του συναγωνιστή στο κέντρο, ισσοροπεί σαν αντίβαρο το σκεπτικισμό και την ελπίδα που διαφαίνεται στα πρόσωπα των εκατέρωθεν μορφών... ο δεκαννέας στα δεξιά μοιάζει με κάποιο παλιό μου φίλο και γείτονα στη Λάρισα. Βασίλης κι αυτός...

Κράτησα τη φωτογραφία στην παλάμη μου και φύσηξα ανάμεσα στα αυλάκια να φύγουν οι σκόνες και τα τριμμένα τμήματα που είχαν αποκολληθεί. Για λίγο αισθάνθηκα σαν να ήμουνα ο χρόνος που φέρνει τη φθορά. Άσχημο πράγμα η φθορά. Σου παίρνει τη νιότη, το σφρίγος, την αισιοδοξία, την αντοχή... σου φέρνει μόνο αναμνήσεις και φόβο. Αναμνήσεις από αυτό που ήσουν. Φόβο γι αυτό που έρχεται, για το άγνωστο.

Τοποθέτησα τη φωτογραφία στο σαρωτή και διαπίστωσα ότι ο παππούς δεν ήθελε να χωρέσει... Το φορμά της φωτογραφίας του '40 δεν ήταν συμβατό με το υπο-πολλαπάσιο του Α0 της εποχής μας. Ήταν πιο "τετράγωνη" και πιό μεγάλη από το συμβατικό μέγεθος της επιφάνειας του σαρωτή. Τυχαίο; Σκέφτηκα. Τίποτε από τις αξίες του '40 δεν μπορεί να χωρέσει στη "φούσκα" της εποχής της εικόνας... Τι είπα; Της εικόνας; Χα! χα!

Αποφάσισα να τολμήσω την ...προσωρινή διχοτόμηση! Να το πιάσω λίγο-λίγο μπας και το καταφέρω. Μετά από λίγο είχα τελειώσει με την ψηφιοποίηση και αργότερα θα επιχειρούσα το εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτο: την ψηφιακή αποκατάσταση.

Τα εργαλεία κάνουν το μάστορα; Ακόμα ένα ερώτημα του ενός εκατομμυρίου... Εδώ θυμάμαι τον παππού τον Κώστα. Μάστορας, οικοδόμος, δούλευε την πέτρα στα χωριά του Πηλίου, τέχνη φερμένη από τα μαστοροχώρια των Ιωαννίνων μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881. Ο παππούς ο Κώστας είχε χίλια καλά και μια φοβερή εμμονή: Τα εργαλεία! Μην του πειράξουν τα εργαλεία! Όταν, μικρός, πήγαινα με την οικογένειά μου στο χωριό στο Πήλιο, πάντα μαγευόμουν με την ιδέα να βρεθώ στο κατώγι, στην αποθήκη με τα εργαλεία του παππού. Όλα εκεί ήταν τόσο αυθεντικά. Τόσο ακριβά... Αν έκανα το λάθος και έβγαζα κάτι από τη θέση του, ο παππούς ο Κώστας γινόταν θηρίο! "Πάλι σκαλίζεις τα εργαλεία βρε; Βάλτο στη θέση του αμέσως! Σα, λα, πα, τα..." και δάγκωνε τη γλώσσα του με μανία που αμέσως γίνονταν χαμόγελο. 

Ο παππούς ο Κώστας μιλούσε τα μαστόρικα, μια συντεχνιακή αργκό που με μάγεψε όταν την άκουσα πολλά χρόνια αργότερα σε ένα από τα ανέκδοτα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου: "Το ματσιφτάρι". Ήταν μια κωδικοποιημένη διάλεκτος την οποία χρησιμοποιούσαν οι εργάτες στο εργοτάξιο όταν, εκτός από αυτούς, ήταν παρόντες και οι ιδιοκτήτες του εργοταξίου. Έτσι, μπορούσαν να μιλήσουν για θέματα της δουλειάς που δεν έπρεπε να ακούσουν οι εργοδότες. Πονηρό. Σατανικό!

Κακά τα ψέματα. Αν δεν έχεις καλά εργαλεία, η εργασία, όσο εντατική και προσεκτική κι αν είναι, θα υπολείπεται της τελειότητας. Στρώθηκα κι εγώ στη δουλειά, απλώνοντας τα χέρια μου στα ψηφιακά μου εργαλεία και άρχισα την αποκατάσταση: Εισαγωγή, ευθυγράμμιση, συρραφή, αποκατάσταση χιλιάδων λεκέδων και αμιχών, τονική διόρθωση, εξαγωγή. Κάπου κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης σκέφτηκα ότι με τον τρόπο μου, προσέγγιζα τον καλλιτέχνη που έφτιαξε τη φωτογραφία. Γιατί η τέχνη της φωτογραφίας την εποχή του '40 δεν ήταν μόνο το καδράρισμα και η εμφάνιση. Η πραγματική δουλειά του φωτογράφου άρχιζε μετά από την εμφάνιση, στο ρετους! Λόγω των πρωτόγονων εργαλείων και ασταθών υλικών της φωτογραφικής τέχνης της εποχής, ο φωτογράφος έπρεπε να εστιάζει στα βασικά: Ρύθμιζε τη μηχανή έτσι ώστε να βγούν εντάξει τα πρόσωπα. Τα υπόλοιπα που ήταν υπερφωτισμένα, υποφωτισμένα ή θολά, τα δημιουργούσε ζωγραφίζοντάς τα!

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία, αν παρατηρήσετε τα πόδια των φαντάρων είναι ζωγραφιστά. Έτσι κι εγώ, σε αρκετά σημεία που δεν υπήρχε οπτική πληροφορία στο θέμα λόγω φθοράς, έπρεπε να... αυτοσχεδιάσω. Τουλάγχιστον να προσπαθήσω.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που βλέπετε. Θα μπορούσα, με πολύ περισσότερες ώρες επεξεργασίας και λίγη τύχη παραπάνω να κάνω κάτι καλύτερο, ίσως. Αλλά δεν το τόλμησα. Ήθελα να αφήσω κάτι από το χαμένο στο χαμό του. Ίσως έτσι πλησιάσω περισσότερο την αξία του άπιαστου. Ίσως έτσι, διατηρώντας τη φθορά, να δώσω την αξία που πρέπει στο άφθαρτο!

Πέμπτη, Ιουλίου 16, 2015

gtp ferryconnections: ένα απαιτητικό project που έχει μέλλον.

Από το Νοέμβριο του 2014 ήταν στα σκαριά κάτι που θέλαμε να υλοποιηθεί από καιρό. Μια web εφαρμογή η οποία να αποτελεί το σημείο αναφοράς στο internet για πληροφορίες σχετικά με δρομολόγια και ακτοπλοϊκές συνδέσεις στην Ελλάδα.

Η ανάλυση είχε αρχίσει από την ομάδα του gtp πολύ νωρίτερα, και με την έλευση του 2015 αρχίσαμε να υλοποιούμε το project στην αρχή με τη δημιουργία των απαραίτητων web services που θα το υποστήριζαν και κατόπιν σχεδιάζοντας το User Interface από την αρχή με προσανατολισμό στην απλότητα και τη ευελιξία.

Υιοθετήθηκε η ιδέα του αρχικού σχεδιασμού που ήταν βασισμένος στο google Maps javascript api ως κεντρικό στοιχείο του UI. Τα επιμέρους κομμάτια αλλά και το σύνολο του project προκειμένου να έχει μια συλλογική αντιμετώπιση αισθητικά, αποφάσισα να το υλοποιήσω χρησιμοποιώντας εξολοκλήρου τη βιβλιοθήκη του bootstrap το οποίο και έχω αξιολογήσει ως ένα σταθερό περιβάλλον για design & developing responsive web εφαρμογών.

Η κεντρική ιδέα για το UI ήρθε απο -τι άλλο;- την απλότητα και ομορφιά των Google Maps.

Splash Screen: About, Social Sharing

Βήμα 1: Επιλογή λιμανιού αναχώρησης και εμφάνιση των ακτοπλοϊκών συνδέσεών του.

Βήμα 2: Επιλογή λιμανιού άφιξης και εμφάνιση πληροφοριών δρομολογίου

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2014

Εγωπαθείς ή εκκεντρικοί οι δημιουργοί του "μοντέρνου" Αη Βασίλη;

Διαβάζοντας λίγο για την ιστορία της κατασκευής της μορφής του Αη Βασίλη μέσα στο χρόνο, ήρθα αντιμέτωπος με μια φοβερή ανακάλυψη: Οι σχεδιαστές των βασικότερων μορφών του μοντέρνου Αη Βασίλη ήταν εγωπαθείς και εκκεντρικοί!

Η μορφή του δυτικού Αη Βασίλη όπως την ξέρουμε πια στις μέρες μας, αυτού του εύσωμου άνδρα με το χνουδωτό παλτό, τα άσπρα μαλλιά και μούσι που μοιράζει δώρα και παιχνίδια, αποτυπώθηκε αρχικά από το Γερμανο-Αμερικάνο σκιτσογράφο και πολιτικό γελοιογράφο Thomas Nast, ο οποίος το 1881 σχεδιάζει τη μορφή του Αγίου η οποία, συνοδευόμενη από το ποίημα με τίτλο "A Visit From St. Nicholas" του Clement Clarke Moore, κάνουν θραύση σε ΗΠΑ και Καναδά.

Εικ. «Merry Old Santa Claus», εφημερίδα «Harper's Weekly», 1 Ιανουαρίου 1881.
Η μορφή του Αγίου είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης στο πιο... τροφαντό του.







Αργότερα, το 1931 σε μια προσπάθεια της The Coca Cola Company να ταυτίσει το προιόν της με τα Χριστούγεννα, ο Σουηδός εικονογράφος Haddon Sundblom, σχεδιάζει τον Άγιο Βασίλη με τη γνωστή κόκκινη φορεσιά με τα άσπρα γούνινα μανίκια, τη χοντή δερμάτινη ζώνη και τις μαύρες μπότες. Η καμπάνια ήταν τόσο πετυχημένη, που για τα επόμενα 30 χρόνια ο Sundblom σχεδιάζει Coca-Col-ικούς Αγιο-Βασίληδες προκειμένου να εδρεωθεί η μοντέρνα εικόνα του. (Και τα κατάφερε).
Ο Sprite Boy στη διαφήμηση της Coca Cola, είναι ο ίδιος ο Hubbard.



Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2012

Merkel -> Merke Οι περικοπές στην Ελλάδα δε σταματάνε ούτε για αρχηγούς κρατών

Σήμερα στον ιστότοπο της Ελληνικής Κυβέρνησης http://government.gov.gr/ το όνομα της Καγγελαρίου υπέστη... περικοπές. Ετσι, μπας και καταλάβει η κα Μέρκε τι θα πεί περικοπή.



Τρίτη, Ιουνίου 12, 2012

Τους γέλασα! Εγώ πήρα την κοπέλα!

Στο μικρό χωριό της Πελοπονήσου, ανάμεσα στα χαμόσπιτα και τα λιθόκτιστα πεζούλια, παίζουν τα κορίτσια το σχοινάκι. Οι καιροί δύσκολοι στην ελλάδα του 1950... Φτώχεια, πείνα, ανέχεια αλλά το παιχνίδι δε λείπει και στις φτωχότερες γωνιές της χώρας. Η Αλεξάνδρα και η Τούλα, αδερφές και αχώριστες στην ηλικία 8 και 9 αντίστοιχα, κόρες μιας 8μελούς οικογένειας "αλευροβιομηχάνων" της Αρκαδίας. Ο νερόμυλος του Γιώργη Λάγκα στου "Λιανού" ήταν η περι ης ο λόγος αλευροβιομηχανία -για να βάζουμε και τα πράγματα στο σωστό τους μέγεθος.
Τα κορίτσια, αν και πολύ δεμένα μεταξύ τους, είχαν σοβαρές διαφορές στο χαρακτήρα τους. Η Αλεξάνδρα, η μικρότερη από τις έξι αδερφές της κυρά Παναγιώτας, ήταν πολύ τακτική και υπεύθυνη. Πρώτη στο σχολείο, με τα καθαρότερα τετράδια, πάντα διαβασμένη και εντάξει στις υποχρεώσεις της, δεν έχανε χρόνο μετά το μάθημα και γυρνώντας σπίτι, στρωνόταν στο διάβασμα πριν καν βάλει κάτι στο στόμα της. Η Τούλα ήταν ακριβώς το αντίθετο... μόλις το κουδούνι χτυπούσε για σχόλασμα, τα ταλαιπωρημένα τετράδια μπαίναν όπως-όπως στην αυτοσχέδια, μπαλωμένη τσάντα, και δρόμο για τη ρούγα... Παιχνίδι, κουβέντα, αστεία, γέλια για να ξεχνιέται η πείνα και η φτώχεια. Εκείνο το απόγευμα πήρε στο λαιμό της και την Αλεξάνδρα που κοντοστάθηκε να τις χαζέψει που παίζανε το σχοινάκι με τα ενωμένα από τα ρούχα τους λάστιχα. Δεν έμεινε όμως για πολύ. Έφυγε για το σπίτι μετά από λίγο αφήνοντας την Τούλα με τα υπόλοιπα γειτονόπουλα να παίζουν μέχρι αργά.
Λίγο πριν ανάψουν οι λύχνοι στο σπίτι, ακούει η Αλεξάνδρα την αδερφή της να έρχεται φωνάζοντας από χαρά και πανηγυρίζοντας για το αναπάντεχο! Η Αλεξάνδρα όλο περιέργεια έτρεξε έξω να δει τι συμβαίνει και χοροπηδούσε όλο χαρά η Τούλα.
"Τί έπαθες μωρή και χοροπηδάς σαν το κατσίκι;"
"Κοίτα, Αλέκα, κοίτα..." η Τούλα όλο χαρά κράδαινε ένα κομάτι χαρτί στο χέρι της...
"...βρήκαμε με τα κορίτσια ένα χαρτονόμισμα στη ρούγα! Θα πάω να το πάρω καραμέλες, μπορεί αμά φτάσει να παρω και σοκολάτα!" έλεγε η Τούλα όλο έξαψη.
Η μικρή Αλεξάνδρα άνοιξε διάπλατα τα μάτια για να δει από κοντά το χαρτονόμισμα που της φαινότανε κομμάτι... μικρό.
"Κοίτα, Αλέκα μου, κοίτα..." συνέχισε η Τούλα με οίστρο, "το βρήκαμε πεταμένο πίσω από κάτι ξερόχορτα μαζί με τα κορίτσια και το μοιράσαμε δίκαια στα τρία... αλλά τους γέλασα, εγώ πήρα την κοπέλα!"

Τρίτη, Μαΐου 08, 2012

Η νομιμοποίηση της μειοψηφίας

Με το 35% των ψηφοφόρων να απέχει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου του 2012, το 19% του εκλογικού σώματος να προτιμάει κόμματα που δεν μπαίνουν καν στο κοινοβούλιο λόγω του εκλογικού νόμου και το 2% να απέχει με λευκά-άκυρα τι θα σκεφτόταν κάποιος για το αποτέλεσμα; Μπορεί το 44% των ψηφοφόρων να αναδείξει κυβέρνηση και βουλή δημοκρατική που να αντικατοπτρίζει το σύνολο των ελλήνων;
Τι είδους Δημοκρατία είναι αυτή που δέχεται τη μειοψηφία ως σημείο εκκίνησης για την εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης; Δηλαδή αν Δημοκρατία είναι αυτό που οι λιγότεροι αποφασίζουν για τους περισσότερους τότε, ολιγαρχία τι είναι;
Ο νόμος Παυλόπουλου που δίνει πλεόνασμα 50 εδρών στο πρώτο(;) κόμμα είναι κατάπτυστος και για ακόμη μια φορά αμφισβητεί τη νοημοσύνη του έλληνα.
Η διαδικασία των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης είναι κι αυτό ένα θέατρο σκιών που στο μόνο που αποσκοπεί είναι την ενδυνάμωση του πολιτικού θεατρινισμού: λέμε όχι στη συνεργασία αρχικά, αλλά για το καλό της χώρας, με την παρότρυνση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τι να κάνουμε, θα υποκύψουμε... Από μια κυβέρνηση εξ' ορισμού συμβιβασμού τι καλό μπορεί να περιμένει κανείς;